Geproefd: Napbor van St. Andrea

Normaal gesproken drink je aan tafel witte wijn vóór rode wijn. Tenzij de rode wijn veel lichter is dan de witte wijn, of tenzij je een glas champagne inlast als intermezzo natuurlijk.
Tijdens proeverijen beginnen wij ook altijd eerst met de witte, om daarna door te gaan met de rode en zoete wijnen, in die volgorde. Maar soms loopt het gewoon anders. En dan blijkt een glas verfrissend wit heerlijk om een proeverij met heftige rode wijnen af te sluiten. Afgelopen donderdag stonden door omstandigheden alleen stevige rode wijnen als Rioja, Bordeaux, Argentijnse Malbec en Australische Cabernet-Merlot op mijn proeftafel. (De laatste was trouwens een verrassend frisse en fruitige, gewoonweg lekkere wijn, Rolling, van Cumulus Wines.)

We hadden na al dat roods behoefte aan een opwekkende afsluiter, en dat werd de Napbor, van het Hongaarse wijngoed St. Andrea. Importeur Miranda Beems beschreef hem mij eens als ‘zonnewijn’. 'Napbor' schijnt dat ook te betekenen. In deze blend van pinot blanc, harslevelü, chardonnay, sauvignon blanc en olaszrizling proef je inderdaad de zon, of misschien meer nog de warmte van het Hongaarse land rondom Eger. Napbor is een wijn met een schone, frisse smaak, met veel rijp fruit, maar ook iets aards, in de richting van goudgeel tarwe (geen idee hoe dat smaakt, maar die associatie kwam nu eenmaal bij me op ;-)) of hooi. Een wijn die iedereen lekker vindt, die lekker weg drinkt maar toch wel iets om het lijf heeft. Geen niemendalletje (zeker niet voor de prijs van € 11,25, die we toch wel aan de stevige kant vonden.)

Ik zou graag iets meer schrijven over het wijngoed, maar de website is alleen in het Hongaars. En verder dan tot drie tellen, kom ik niet in die taal… Wel weet ik dat het een vrij jong bedrijf is, gestart in 2002, en dat de eigenaar Gyorgy Lorincz is. Lorincz werkte samen met Tibor Gal, tot deze in 2005 bij een tragisch auto-ongeluk in Zuid-Afrika om het leven kwam. Het bedrijf is bezig met een omschakeling naar biodynamie, wat met vallen en opstaan gaat.

Overigens, de zoete wijn links op de foto, ook Hongaars, was ook niet te versmaden. Deze Magita Cuvée 2007 werd gemaakt van laat-geoogste druiven en komt uit Tokaj. Hij combineerde fantastisch met een stuk mokka-schuimtaart! Met het huis Béres maakte ik al eerder kennis.

Duyvis-Beaujolais

Hij is er weer, de Beaujolais Nouveau. Sinds afgelopen donderdag mag de jonge rode wijn uit de Beaujolais, gemaakt van gamaydruiven, weer verkocht worden. De belangstelling lijkt toch echt terug te lopen, want ik zag dit jaar geen grote schappen vol bij AH. (Bij nader inzien: ik heb nog helemaal geen enkele fles gezien.)

Wel kwam ik recent deze fles tegen, in het Zaanse Schans Museum. Ik moest er stevig om grinniken, want als er één slechte combinatie is, is het wel zoute pinda’s met rode wijn.

Het Zaanse bedrijf Duyvis had blijkbaar iets te vieren dat jaar: 100 miljoen productie-eenheden gehaald. Zouden het 100 miljoen zakjes pinda’s geweest zijn? Wie kregen er allemaal zo’n fles Beajolais (spellen kon de etikettenmaker niet)? Alle personeelsleden?

Het was wel in een jaar dat Beaujolais Primeur (zoals wij het toen nog noemden) ongekend populair was: in 1985 werd de wijn voor het eerst naar Japan verscheept en sindsdien zijn de Japanners er helemaal wild van. Er wordt zelfs in gebaad.. Maar ook daar lijkt de belangstelling terug te lopen. De primeurwijn werd dit jaar al in PET-flessen en ver onder de prijs aangeboden door een supermarktketen, om maar voldoende omzet te krijgen.

Meer weten over Beaujolais Nouveau en zijn geschiedenis? Gilbert Garrier schreef in 2002 L'histoire du Beaujolais Nouveau, verschenen bij uitgeverij Larousse. Ik moet er eens naar op zoek.

De wijnen van de Languedoc

De Languedoc is een fascinerend wijngebied. Nergens ter wereld tref je in één gebied zoveel verscheidenheid in wijn aan: wit, rosé, rood, mousserend en zoet komt er voor. Tot voor kort had dit prachtige gebied echter geen eigen herkomstbenaming. Maar dit verandert! De Languedoc zal naar voorbeeld van de regio’s Bordeaux, Bourgogne en de Côtes du Rhône een eigen regionale herkomstaanduiding krijgen: AOC Languedoc. Hierdoor wil men de consument meer inzicht bieden in de hiërarchische verschillen tussen de goedkopere streekwijnen, de wijnen van de verschillende subregio’s met daarbij de afzonderlijke terroirs en de kostbare topwijnen afkomstig van unieke cru’s.

Om deze nieuwe hiërarchie ook bekend te maken bij de mensen die de wijnen aan het publiek moeten verkopen, werd onlangs een masterclass georganiseerd geleid door magister vini Ron Andes. In negen sessies van drie wijnen werd aan importeurs, handelaren, pers en andere belangstellenden met een functie in de wijnwereld een overzicht geboden van al het fraais dat de Languedoc te bieden heeft. Maar voordat we aan het proeven van La Clape, Pic Saint-Loup, Terrasses de Larzac, Pézénas, Saint-Chinian, Minervois, Corbières en nog diverse andere wijnen toekwamen, schetste Ron Andes ons eerst die nieuwe hiërarchie.

1. Het eerste niveau geldt voor eenvoudige streekwijn. Producenten mogen de generieke herkomstnaam AOC Languedoc voeren, waardoor ze de mogelijkheid krijgen hun minste kwaliteit tot deze laagste klasse te degraderen.
2. Het tweede niveau is voorbehouden aan de cru-wijngaarden uit de Coteaux du Languedoc en de eenvoudige AOC-wijnen uit Corbières en Minervois. Producenten krijgen hier met strengere regels te maken, maar hebben de mogelijkheid een deel als AOC Languedoc op de markt te brengen.
3. Het derde niveau vertegenwoordigt de ‘hogere’wijnen afkomstig uit de subregio’s die vaak al een AOC status hebben, zoals bijvoorbeeld Saint-Chinian, Faugères, Pézénas, Limoux en La Clape. Ook de speciale village-wijnen uit Grés de Montpellier en Terrasses de Larzac kunnen zich hiermee onderscheiden van niveau twee.
4. Tenslotte is er voor de hoogste klasse wijnen afkomstig van de uitzonderlijke cru-wijngaarden een vierde niveau gecreëerd. Dit betreft onder andere de wijnen uit St-Chinian-Berlou, St-Chinian-Roquebrun, Corbières-Boutenac en Minervois-La Livinière.

Deze nieuwe hiërarchie is gebaseerd op meer dan 20 jaar onderzoek naar de diversiteit van de terroir van de Languedoc. De bodem van de Languedoc komt uit verschillende geologische tijdperken, voornamelijk het Krijt (137 miljoen jaar geleden) en het Tertiair (65 miljoen jaar geleden). Hierdoor is een grote variëteit in bodems ontstaan: klei, zandsteen, mergel, grind, basalt, leisteen, het komt allemaal voor. Bovendien zijn er veel klimaatverschillen als gevolg van beschermende bergruggen, wind en de invloed van de zee.


Tijdens de proeverij zijn 28 verschillende terroirs vergelijkend geproefd en besproken. De proevers wisten de verschillen in terroir goed te herkennen, hoewel ze soms niet altijd even duidelijk te benoemen waren. Tevens werd de gastronomische waarde van de wijnen beproefd. Bij iedere sessie van drie wijnen werd één van de gangen van de lunch geserveerd, wat soms zeer geslaagde wijn-spijscombinatie opleverde.

Twee van mijn favorieten van deze masterclass:

• Terrasses de Larzac Montperoux 2007, van Domaine de Passarel. Een wijn van syrah, grenache, carignan en mourvèdre, die geurde naar rozijnen, maar een frisse en elegante afdronk had. De bodem van dit gebied bestaat uit leisteenterrassen, wat een verfijnde indruk achterlaat in de wijn. (Robbers en van der Hoogen, circa € 8,00)
• Saint-Chinian 2007 van Cazal Viel. Een wijn van grenache, syrah, mourvèdre, carignan, cinsault en lladoner pelut. Krachtige en volle wijn, met veel sappig fruit. Prima combinatie bij de wilde eend met bospaddestoelen. De bodem waarop de druiven groeien bestaat uit kalkrijke klei, rijk aan bauxiet en leisteen. (Verbunt)
  

Deze tekst is gebaseerd op het resumé dat Ron Andes van zijn presentatie maakte.

Pfalz - Weingut Pfeffingen

Dag 3 – dinsdag 28 oktober
Vandaag ging de wandeling van Forst door de wijngaarden naar Wachenheim en verder naar Bad Dürkheim, waar we ook het grote vat zagen waar zelfs een restaurant in is gevestigd.
Na Bad Dürkheim liep de route via de Lagen Michaelsberg en Spielberg naar de Weilberg in Ungstein, met gerestaureerde en deels opgebouwde restanten van een Romeinse villa. Het zonnetje scheen weer heerlijk, de herfstkleuren waren prachtig.

Wat wijnen betreft, zat deze dag tsjokvol prachtige ontdekkingen. Over Weingut Gabel heb ik al geschreven, en Weingut Acham-Magin krijgen binnenkort aparte aandacht. Ook op de proeverij bij Weingut Georg Mosbacher, waar we acht jaargangen van de Ungeheuer Riesling Grosses Gewächs proefden, kom ik nog terug.

Dé echte topper vandaag was voor mij echter de Riesling die Jan Eymael van Weingut Pfeffingen ons liet proeven. De wijn stond voor ons klaar in de buitenlucht: we zouden namelijk maar één wijn proeven van Weingut Pfeffingen. Die wijn kwam dan ook van de Weilberg, waar de Romeinen al wijn verbouwden. En wat een glas was deze Riesling Grosses Gewächs Weilberg 2008. Dit was nu het soort top-Riesling waar ik erg warm van wordt: zuiver, kruidig, vol rijp fruit. Meer noteerde ik niet, zo in de buitenlucht. Ik vond het dan ook ontzettend jammer dat onze kennismaking met dit wijngoed zo beperkt is gebleven. Bij een volgend bezoek aan de Pfalz staat Weingut Pfeffingen hoog op mijn to do-lijstje.


Die Romeinen wisten overigens wel hun wijnbouwgrond uit te zoeken! De bodem van de Weilberg in het dorpje Ungstein bestaat uit terra rossa, een rode kleisoort, die volle fruitige wijnen oplevert, met in de Rieslings de geur en smaak van ananas en kweepeer, plus een subtiele mineraliteit.

Dat Romeinse wijngoed was een forse aangelegenheid, in gebruik tot in de 4e eeuw na Chr. De villa lag op het hoogste punt in de omgeving en de hellingen met wijnstokken lagen (en liggen) op het zuidoosten. De bewoners hadden een prachtig zicht op de Rijnvlakte én op de bergen van de Mittelhaardt. Het wijngoed heeft toebehoord aan een rijke familie die ongetwijfeld zowel politiek als sociaal veel invloed had in de toenmalige Romeinse provincie.
Van zowel het woonhuis als de bedrijfsgebouwen zijn delen opgebouwd, zodat de bezoeker een aardig beeld krijgt van de omvang van het complex. Zo is bijvoorbeeld een ruimte te zijn waarin de perskuipen weer opgemetseld zijn, met gootjes om de wijn van de ene bak in de andere te laten lopen. Rondom de villa zijn Romeinse sarcofagen verzameld die in de omgeving opgegraven zijn.

Als de wijnen die Weingut Pfeffingen nu maakt ook maar enigszins lijken op wat de Romeinen er produceerden, dan hadden die een heel goede smaak. (Die kans is overigens heel erg klein ;-))
De wijnen van Weingut Pfeffingen worden geïmporteerd in Nederland door Neerlands Wijnhuis en zijn in de vakhandel te krijgen.

Pfalz - Weingut Weegmüller

Dag 2 – maandag 26 oktober
Een zware wandeling vandaag: 20 kilometer lang, met een hoogteverschil van 500 meter. En daarna nog wijnproeven….
De start was prachtig, langs de rand van wijngaard en bos. We liepen door de Lage Ungeheuer, waar Polen de wijngaarden aan het opruimen waren en een snoeimachine het eerste voorbereidende werk deed. Ons pad leidde langs diverse wijngaarden het bos en het gebergte in. We volgden de loop van een beekje, klommen fors en daalden vervolgens weer af naar het Forsthaus Benjetal voor een koffiestop. De eigenaar is ook slager en maakt onder andere worst van het wild dat de jagers schieten. Van dit ‘boshuis’ klommen we naar het Weinbiethaus (de betekenis van de naam heb ik nog niet kunnen achterhalen), langs prachtige valleien met mooie herfstkleuren. De lunch bestond uit zuurdesembrood, diverse soorten kaas en een biertje! Na de lunch leidde de afdaling ons door het bos naar Gimmeldingen, een traditioneel wijnmakersdorp. We bezochten er Weingut Thomas Steigelmann. Daarna ging de wandeling verder naar Haardt, langs grote namen als Müller-Catoir. Ons einddoel was Weingut Weegmüller (waar we ook een groep Nederlandse vinologen tegenkwamen).


Bouquetsorten
Bij Weegmüller had Jeanette opnieuw een zeer bijzondere proeverij georganiseerd. Alleen aromatische druivenrassen mochten aan bod komen, in het Duits de zogenaamde ‘Bouquetsorten’.
Negen wijnen stonden voor ons klaar, en ze werden gepresenteerd door Stephanie Weegmüller-Scherr, keldermeester en eigenaresse van het domein, samen met haar echtgenoot. Stephanie is een van de weinige vrouwen in het vak, tenminste, van haar generatie. Zoals ze vertelde: ‘Tegenwoordig is het voor jonge meiden veel gewoner om een wijnopleiding te volgen. Toen ik twintig jaar geleden begon, was ik bijna de enige. Nu zijn het er veel meer, maar in de kelder zelf zijn vrouwen nog steeds op de vingers van één hand te tellen.’ Stephanie wordt ook geportretteerd in het prachtige boek Weinfrauen.
Meer vrouwen zijn betrokken bij het Weingut Weegmüller: dochter Catharina is Ortsprinzessin van dit jaar, wat inhoudt dat zij diverse representatieve taken op zich moet nemen, zoals wijnproeverijen leiden. Stephanie’s zus Gabriella is verantwoordelijk voor verkoop en klantrelaties.
Weingut Weegmüller staat bekend om zowel zijn droge wijnen als zijn mooie edelzoete, vooral ook van diezelfde aromatische soorten.

Proeflijst

• 2008 Rosé: prettige lunchwijn, met iets restzoet. Een rosé moet vooral fruitig zijn, aldus Stephanie.
• 2008 Weisser Burgunder trocken: vol en mild, met een geur die me aan Gewürztraminer deed denken (gelukkig werd ik hierin ondersteund door de andere aanwezige vinoloog). Een wijn van een zandbodem, waardoor de zuren niet heel uitgesproken waren.
• 2008 Cuvée Fleur: assemblage van riesling, silvaner en gewürztraminer. Gemischter Satz dus, zoals het vroeger gebeurde. Deze wijn is dan ook gemaakt ter ere van overgrootmoeder Fleur, die in 2007 100 jaar geworden zou zijn. Een heerlijke picknickwijn, die ik ’s zomers best graag op voorraad wil hebben. Tikje restzoet.
• 2008 Scheurebe, trockenes Gesmacksbild: wijn heeft 1 gram restsuiker te veel ten opzichte van de zuurgraad om ‘trocken’ te mogen heten. Smaakt toch uitermate droog. In de neus kruisbessen, grapefruit. In de mond vol en prikkelend, met hoge zuren en een afdronk die je mond schoon achterlaat. Bij blindproeverijen schijnt hij voor Sauvignon Blanc te worden aangezien.
• 2007 Haardter Herrenletten Grauburgunder trocken, Alte Reben: mooie kruidige volle wijn, heel elegant. Niet wat ik van een Pinot Gris gewend ben, heel verrassend.
• 2007 Haardter Bürgergarten Gewürztraminer trocken, Alte Reben: stokken zijn geplant door Stephanie zelf, rond 1980. Deze Bouquetsorten zijn dan ook Stephanie’s passie. Gewürztraminer ruikt echt naar rozen (naar een oude theeroossoort, Gloria Dei, aldus Stephanie).
• 2008 Herrenletten Scheurebe Spätlese: opnieuw een wijn met schroefdop! Stephanie vertelt dat zij alles sinds kort bottelen met schroefdop, tot en met de Trockenbeerenauslese toe. Kurk heeft voor hen helemaal afgedaan. Over tien jaar zien ze wel wat schroefdop met wijnen die langer liggen doet… Prachtige wijn, geur van rijp geel fruit, bittertje (grapefruit) in de afdronk, goed te combineren bij (roodschimmel) kaas.
• 2007 Mandelring Rieslaner Spätlese: Rieslaner is een kruising van riesling en silvaner. We roken typische Rieslingaroma’s en troffen ook de hoge zuren aan.
• 2007 Haardter Mandelring Scheurebe Auslese: niets meer genoteerd ;-) Vermoeidheid was toegeslagen. Wel een mooie wijn, veel grapefruittonen.

Mijn favorieten van de avond: 2008 Herrenletten Scheurebe Spätlese en Cuvée Fleur. Voor de prijzen hoef je deze fantastische wijnen zeker niet te laten. Waar haal je nu zo’n mooie Spätlese voor € 10,50? De wijnen van Weegmüller worden geïmporteerd door AWWijn.

Nagekomen bericht: een lezer wijst mij erop dat de Cuvée Fleur strikt genomen geen Gemischter Satz is. Dit houdt namelijk in dat de druiven ook door elkaar in de wijngaard staan. Dat is hier niet het geval. De Cuvée Fleur wil echter wel terugverwijzen naar de tijd van de Gemischter Satz, toen diverse druivenrassen nog wel samen in de wijngaard stonden.

Pfalz - Dr. Bürklin-Wolf

Zo, tijd om nog eens even wat aandacht te besteden aan de wijnmakers van de Pfalz. Want wat heb ik er mooie wijnen geproefd. Jeanette Bruining, de organisator van de wijnwandeltocht, had iedere dag voor ons een bijzondere proeverij georganiseerd, die ik in een aantal artikelen zal beschrijven.

Dag 1 – zondag 25 oktober
Na het dumpen van de koffer restte mij nog net een half uurtje om de wandelschoenen aan te trekken: we gingen om 14 uur onmiddellijk op pad, de wijngaarden en het Haardtgebergte in. De 16 man en vrouw zetten er een stevig tempo in. Eerst door het vriendelijke Forst, waar de Weinstrasse dwars door het dorp loopt en de wijngoederen zich aaneenrijgen. Dan door beroemde wijngaarden als Jesuitengarden, Kirchenstuck, Ungeheuer en Freudenstuck. Na een stevig klim, onder andere langs een oude basaltgroeve en dwars door het bos, arriveerden we in de ruïneWachenberg. De koele Riesling smaakte er uitstekend..

Na een steile afdaling liepen we door het dorpje Wachenheim in de avondschemering naar het Weingut Dr. Bürklin-Wolf, waar we vervolgens zeer professioneel werden onthaald. In de stijlvolle ontvangstruimte was de proeftafel al voor ons gedekt. Heerlijk, een proeverij waarbij je zittend mag genieten. Dat is wat mij betreft essentieel om aandachtig je 'werk' te kunnen doen. Het glaasje Ortswein (Wachenheimer Riesling 2008) ging er wel in: een prettige, mineralige wijn met veel frisse zuren. Helaas bleken mijn proefvaardigheden die dag gehinderd door het hoestmedicijn dat ik de afgelopen dagen tegen de kriebelhoest had genomen. Een echt goed oordeel vormen over de wijnen van Bürklin-Wolf (BW) kon ik dan ook niet.

Vatenkelder
Het korte bezoekje aan de vatenkelder was als altijd erg leuk. BW werkt vooral met gisting op grote houden vaten voor de Riesling, die dan ook nog lustig stonden te ploppen. Overal staken de watersloten omhoog en in de kelders ging de lucht van gist. De houten vaten worden wel gecontroleerd op temperatuur: koelelementen zijn ingebracht, zodat de most op temperaturen onder de 20 graden kan blijven. BW is de afgelopen jaren overgeschakeld op biodynamie; in 2008 hebben ze een erkenning gekregen van Biodyvin. Dit jaar, 2009, was, vanwege die omschakeling, voor het eerst de gisting spontaan op gang gekomen. Dit betekent dat er geen gist aan de Rieslings is toegevoegd, maar dat de gisten die op de druivenschillen zaten, voldoende waren om de alcoholische fermentatie op gang te brengen. Tom Benns, verkoopleider en onze gids, was er erg trots op.


BW gebruikt overigens voor haar Riesling een eigen classificatiesysteem. Grand Cru (GC) en Premier Cru. Het bedrijf is lid van de VDP, maar hanteert desondanks niet de term Grosses Gewächs. Wat mij betreft is dit onnodig ingewikkeld doen, maar Benns wist met verve te vertellen waarom BW toch gekozen heeft voor een eigen systeem. Mij overtuigde het niet.

Hohenmorgen en Ungeheuer
Maar zoals altijd gaat het natuurlijk om de wijnen: we proefden er nog zeven, allemaal Riesling, en als achtste een Pinot Noir. Jeanette had ervoor gezorgd dat we telkens van één en hetzelfde jaar maar van twee verschillende Lagen een wijn proefden. Zo stond er een 2008 Wachenheimer Rechbächel PC tegenover een 2008 Rupertsberger Hoheburg PC en een 2001 Hohenmorgen GC tegenover een 2001 Ungeheuer GC. Ondanks het hoestmedicijn kon ik gelukkig het verschil ruiken en proeven tussen bijvoorbeeld de akker Hohenmorgen en de akker Ungeheuer. De Hohenmorgen was al wat verder ontwikkeld, rook naar toffee en appeltjes en had een wat korte afdronk. De Ungeheuer rook naar anijs (zo’n blokje voor de anijsmelk), was nog heel fris en had een ellenlange afdronk. Het was duidelijk de betere wijn, met een heel andere terroir dan de Hohenmorgen. De bodem van Ungeheuer bestaat uit kalk en basalt, een vulkanische gesteente. De Hohenmorgen bevat naast kalk vooral zandsteen.
Een echte favoriet kwam er voor mij niet uit deze proeverij, maar dat kan ook de invloed van het hoestmedicijn zijn.
Of het moet misschien de Forster Riesling Auslese 2008 zijn. Daar ging een flesje van mee naar huis!

Wine Future Live

Tsjonge, dat waren twee hectische dagen! In Logroño in Spanje werd een conferentie gehouden over de toekomst van wijn, Wine Future, en ik was erbij. Nee, helaas niet live, maar wel dankzij een live blog opgezet door Catavino! Ryan en Gabriella Opaz, samen met een aantal anderen, deden live verslag van ALLE presentaties, inclusief de grote proeverij die ’s avonds door Robert Parker werd geleid.

Wat er allemaal werd gezegd, bleek voor een groot deel teleurstellend. Gelukkig waren er boeiende sprekers als Gary Vaynerchuk, Robert Joseph, Jancis Robinson en Miguel Torres, zoveel heb ik inmiddels wel begrepen. Maar een groot deel van de wijnwereld lijkt wat de toekomst betreft erg goed te zijn in een spelletje kop in het zand steken….

Maar laat ik daar verder geen uitspraken over doen. De resumés en samenvattingen die de komende dagen van Wine Future op de diverse blogs zullen verschijnen zijn waarschijnlijk beter om een indruk op te doen van de conferentie.

Wat ik hier wil doorgeven is mijn enthousiasme over deze vorm van communicatie! Het is toch ongelooflijk dat een paar liefhebbers op een conferentie in Spanje de rest van de wereld op de hoogte houden van wat er gebeurt, live, en dat je bovendien ook nog eens mee kunt doen en commentaar kunt leveren door op Twitter een reactie te geven.
Op deze manier had ik contact met zowel de mensen in Spanje, maar ook met bloggers in de VS én met onze eigen Cuno van ’t Hoff, die ook op de conferentie aanwezig was.

Dank je Ryan, Gabriella, ThirstforWine en alle anderen die dit mogelijk hebben gemaakt. Dit heeft mijn visie op bloggen en kennis delen weer aangescherpt en bijgesteld. Ik ben nog druk aan het verwerken wat ik allemaal heb gelezen en beleefd. Waarschijnlijk zal ik er nog wel eens op terugkomen.

Nalezen wat er gisteren en vandaag allemaal gebeurde op Wine Future? Dat kan op Catavino.net/Wine Future Live

Foto: van Vivanco Wine Culture